Uitlevering voor webpublicatie dreigt voortdurend
Bananenrepubliek? Dat hoeft niet eens, want allerhande uitleveringsverdragen plus de lacune in internationale toepassing van (Europese) internetregels plus niet zelden een onverwachte, nare wending van het lot kunnen individuen en in mindere mate providers voor een buitenlandse rechtbank brengen.
Antenna in Nijmegen is een reeds 22 jaar bestaande activistische provider. Ze is hoster voor veel actiegroepen zoals de Landelijke India Werkgroep (LIW).
Deze club en de Schone Kleren Kampagne (SKK) zijn gedaagd in India in een zaak aangespannen door spijkerbroekenfabrikant Fibres and Fabrics International (FFI) in Bangalore. De Reden: kritische publicaties over het bedrijf; dat wil zeggen leugens volgens de aanklacht. Bovendien is een rapport gepubliceerd dat in India zelf is verboden na een rechtszaak.
In het vervolg hierop is ook Antenna gedaagd daar ze de gewraakte publicaties faciliteert met hosting, na een eis tot verwijdering van publicaties terzijde gelegd te hebben. FFI dreigde met 10 miljoen euro boete. De beschuldigingen voor de rechtbank in Bangalore luiden smaad, internationale criminele samenzwering, xenofobie en racisme; beide laatste als delicten onder het Europese Cybercrime verdrag. Ook Xs4all moet voorkomen in India daar ze de internetverbinding levert.
De minister van handel in India staat achter de rechtszaak door FFI. Een beroep op de rechtsbijstandverzekering had, zo bleek Antenna, weinig zin, want de polis dekt niet voor beschuldigingvan een onrechtmatige daad. Dus de kosten kunnen enorm oplopen.
Zomaar de sigaar
Ieder die via internet publiceert is in principe aansprakelijk vanuit elk land waar de informatie te zien, lezen of horen is. Dat risico lopen Nederlandse providers van bijvoorbeeld actiegroepen ook, maar in mindere mate. Kan dit dan zomaar?
Lopen Nederlandse internetters met kritiek op buitenlandse organisaties dan concreet gevaar? Kunnen criticasters worden uitgeleverd? En hoe ver streks de aansprakelijkheid van providers over de grenzen van de Europese Unie? Deze vragen speelden tijdens de bijeenkomst Het onwerkbare internet in het voormalige Volkskrantgebouw aan de Wibautstraat in Amsterdam.
Het aantal van zo'n 50 bezoekers stond in geen verhouding tot het grote belang van het onderwerp. Enkele aanwezige advocates spraken dan ook hun grote zorg uit over de onverschilligheid in de samenleving. Het gaat hier immers om de vrijheid van meningsuiting op internet in Nederland, en iedereen uit zich vrolijk op Hyves etc. Die vrijheid loopt werkelijk gevaar indien vanuit het buitenlands grenzen worden gesteld.
De door vrijwel alle bezoekers gedeelde conclusie luidde dan ook dat er actie nodig is. Er moet wetgeving komen om te voorkomen dat netpublicatie speelbal wordt van belangen over de grens, waar dan ook. Want zo urgent is het, toont het Indiase geval.
Lippendienst Verhagen
En in antwoorden van het kabinet op kamervragen over de Indiase rechtszaak van Sharon Gesthuizen (SP) bleek internetvrijheid nauwelijks een rol te spelen.
Volgens Polman was de koninklijke delegatie naar India volledig voorzien van informatie over de kwestie, maar meden koningin en regering die vanwege het explosiegevaar van het onderwerp. Staatssecretaris Frank Heemskerk heeft de zaak wel aangekaart. Dat heeft geleid tot wat rust en een 'denkpauze'.
Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen laat geen mogelijkheid onbenut om te kraaien over mensenrechten, maar dit staat haaks op zijn daadkracht met mensenrechten. Mensenrechten zijn voor Verhagen een p.r.-instrument. "En de Volkskrant stelt hem daarover niet één kritische vraag in een interview", mopperde discussieleider Cees Hamelink van de UvA.
Sterke knieën
Polman had de moed om de publicisten op zijn server met rust te laten. En hij blijft dat doen. Joost Flint (DDS) zei eerlijk niet te weten of hij in alle gevallen zulke sterke knieën zou hebben. Voor je het weet val je om door juridische kosten.
En dergelijke intimidatie is meer en meer het doel van juridische acties. Polman somde een serie zaken op, inclusief bekende gevallen als de arrestatie van Petter Nylander van webgokbedrijf Unibet op Schiphol op verzoek van Frankrijk en de absurde zaak van Peter Tabbers in Hengelo, van wie Griekenland uitlevering eiste wegens vermeende internetfraude.
In de praktijk loopt het echter zo'n vaart niet, zo bleek uit de interessante bijdragen van verschillende juristen:
Vervolg in deel 2 (laatste deel)
|
