Dus De R. was een gewaarschuwd man, zeiden de rechters en de officier. Waarom was hij toch weer begonnen met hacken? "Dat vraag ik me ook steeds af. Het was nooit voor het geld. Ik had nooit de bedoeling om echt te stelen", kwam het er zacht uit bij De R.
De reden om te hacken was 'de kick'. "Ik heb er een tijdje heel veel over gelezen en het leek me interessant. Toen ben ik was gaan proberen en experimenteren. Het bleek dat ik er wel goed in was."
Dat was het signaal voor de rechters om over te gaan op de sociale toer. De rechtszaak leek daarmee een terugblik naar de jaren zeventig toen de rechtspraak zichzelf een sociale taak toebedeelde. De afgelopen vijftien jaar werd rechtspraak alsmaar strenger en meer gericht op bestraffing en genoegdoening voor slachtoffers.
Te meer was hier een harde opstelling verwacht daar het een van de weinige strafzaken in computercriminaliteit was die makkelijk kon slagen. De altijd zo moeilijke bewijsvoering door de officier bij computervredebreuk - vooral omdat nauwelijks is te hard te maken dat de verdachte erachter zat in plaats van zijn hond - kon hier immers achterwege blijven.
"Als ik u zo bekijk en beluister bent u een keurige jongeman, met een bijna idiote belangstelling voor computers en technologie. Daar is waar u goed in bent. U bent ook een eenzame man die urenlang achter zijn zijn pc verbleef en geen tijd nam om eens met de beide benen op de grond te komen. Bent u zich niet rot geschrokken?"
Spijt en tranen
Dat was een inkoppertje voor De R.: "Behoorlijk. Ik heb nooit beseft dat het zo'n zwaar delict zou zijn. In principe dacht ik dat ik niemand kwaad deed."
De rechter: "Nee, u heeft niemand pijn gedaan en geen klappen uitgedeeld. Maar u wist heel goed dat het verboden was." Waarop de rechters wel wilde weten of De R. wel eens een biertje met vrienden ging drinken en of hij dan ook over andere onderwerpen sprak dan over de pc-activiteit. "Jawel, over nieuws, sport, voetbal, vrouwen..."
De pc was het domeintje van deze werkloze, vaak tot 3 uur 's nachts, maar hij sprak er niet of nauwelijks met anderen over. "Ik kon alleen slapen als ik het gezoem van de ven[tilator van de pc, red.] kon horen." Tijdens de 3,5 maand voorarrest moest hij het met enkel televisie doen. Een geluk voor hem, zo grapte hij onbewust, was het ongeveer gelijke geluid van de ventilator van de cel in het Huis van Bewaring. Die bracht hem in slaap, en die vatte De R. veelvuldig.
De pc-verslaving was reden tot zorg voor de reclassering. De afhankelijkheid zou hem weer aan het scherm kunnen kluisteren, met mogelijke recidive van dien. Zelf zei De R. zijn lesjes voorgoed geleerd te hebben.
Alcoholist als advocaat
Daarbij kwam het curieuze feit dat de verdachte inmiddels per 1 augustus door een nabij gevestigd bedrijf een baan is aangeboden, op de computerafdeling. "Maar dat is zoiets als een alcoholverslaafde tot kastelein maken", merkte een rechter snedig op.
Aan de andere kant was dat de enige strohalm die de jongeman nu kon grijpen om uit het stramien van slapen en computeren te geraken. Dat beseften ook de rechters. Hij moest tijdens het voorarrest al overgeplaatst worden naar een ander Huis van Bewaring, omdat het harde bestaan tussen geïnterneerden verkeerd viel voor deze 'eenzame man'. De R. moet, vinden ze, hulp krijgen om een sociaal leven op te bouwen. Hijzelf: "als ik had geweten hoe erg het was had ik al hulp gezocht."
Maar u bent, vroeg de rechter, toch in 2005 al gewaarschuwd door het bezoek van de advocaten. De R.: "Het is zo ontzettend uit de hand gelopen. Het ging zo raar." Hij wilde behalve gaan werken ook 'certificaten halen' die nodig zijn in het IT-werk. "en misschien iets sporten, maar dat weet ik nog niet."
Eis Officier
De officier Bart den Hartigh voerde de spanning wel op met zijn requisitoir dat begon met de ernstige schade die computerkraken voor de maatschappij tot gevolg kan hebben: "Bijvoorbeeld de medicatie in ziekenhuizen is afhankelijk van informatiesystemen. Ontregeling kan levensgevaarlijke schade tot gevolg hebben. Dit soort mensen moet zich beseffen dat het geen spelletjes zijn die ze doen maar dat ze grote schade berokkenen aan de echte wereld. En die is kwetsbaar met haar afhankelijkheid van systemen."
Om nog te benadrukken: "Een inbraak in een computer lijkt netter dan een fysieke inbraak, maar is dat niet. Hacking is geen onschuldig vermaak. Hier past een flinke straf, want mijnheer is al vijf jaar bezig, en ook 2,5 jaar geleden al gewaarschuwd. De kans op herhaling is reëel. Een waarschuwing helpt niet. Dit verdient een voorwaardelijke straf."
Vervolgens hield ook de officier zich bezig met de sociale aspecten en zag verzachtende omstandigheden. Hij meende, met de reclassering, advocaat en rechters, dat de jongeman zo snel mogelijk aan het werk moet om zijn stramien te doorbreken.
Officier Den Hartigh vorderde een straf die vrijwel gelijk staat aan het voorarrest van de verdachte hacker: vier maanden cel. Hij zit al 3,5 maand in voorarrest en op 31 juli 2007 zou de uitspraak volgen. Wel kwam daar als eis nog 8 maanden voorwaardelijk met als extraatje een eis van 100 uur werkstraf voor De R.
