Internet verlaagt veel drempels, ook die voor 'naming and shaming' of, in beter Nederlands, door het slijk halen. Een eerdere zaak in Netkwesties besproken kreeg een reprise, met deze publicatie mede als onderwerp. Maar Justitie geeft zelf het slechte voorbeeld, zo betoogt een prof van de Radboud Universiteit.
Circa 2,5 jaar geleden berichtte Netkwesties uitgebreid over één van de eerste rechtszaken rond smaad online. In de Zeeuwse polder had Regina de Nooijer, in het kader van een langlopende vete, op een webforum met modder gegooid naar outplacementadviseur Jan Willem Wilderink.
Hoewel de kwetsende aantijgingen nog geen dag online hadden gestaan, werd De Nooijer destijds in een civiele rechtszaak in Middelburg op 21 januari 2004 veroordeeld tot een boete van 500 euro (plus 780 euro voor de kosten van het proces) wegens 'aantasting van de eer en goede naam' van Wilderink. Tot een strafzaak kwam het niet, want de Nooijer schikte de zaak met het OM door betaling van nog eens 350 euro. Hiermee leek de kous definitief af.
Maar de persoonlijke veenbrand bleef smeulen en De Nooijer kon het niet laten om, ondanks haar belofte aan de rechter om zich verder niet uit te laten over deze kwestie, op het web wederom haar gal te spuwen over de rechtszaak en de persoon Wilderink. Dat liep nu via haar echtgenoot Piet de Nooijer. Deze website was anderhalf jaar onopgemerkt in de lucht voordat Wilderink op het bestaan ervan attent werd gemaakt.
Google-index zuiveren
Toen het echtpaar De Nooijer niet direct gehoor gaf aan zijn sommering de site onmiddellijk offline te halen, besloot Wilderink prompt een kort geding aan te spannen om de site alsnog uit de lucht te krijgen. Ondanks dat de site vervolgens wel werd opgeheven, was een urgente rechtsgang volgens Wilderink nog niet van de baan. Want zoekmachine Google verwees bij de zoekterm 'Wilderink' nog steeds, met een dode link weliswaar, naar de 'verboden' site van de De Nooijers. Het spoedeisende belang lag erin dat Wilderink een eigen website wilde beginnen voor zijn adviesbureau en zodoende het web en de Google-index wilde zuiveren van smadelijke publicaties.
En dus volgde in augustus 2005 het kort geding, wederom in Middelburg. De eiser in deze was dan ook niet de persoon Wilderink, maar adviesbureau Wilderink v.o.f. Eiser en zijn advocate Joke Mikes van Justion Advocaten in Rotterdam betoogden dat de gedaagden, mijnheer en mevrouw De Nooijer met hun website (want die was duidelijk niet alleen van mijnheer) het in 2004 door de rechter verordonneerde publicatie-embargo rondom de zaak doelbewust hadden gebroken.
Wederom was de naam van Wilderink in een kwaad daglicht gesteld, met inkomstenderving voor zijn bedrijf tot gevolg. Een eigen website zou zakelijk gezien geen zin hebben als Google bleef verwijzen naar 'negatieve publiciteit'. Saillant detail: in het kader daarvan heeft Wilderink destijds ook - vergeefs - verzocht het artikel van Netkwesties over de rechtszaak in 2004 te 'anonimiseren'. Netkwesties beschouwt dit als historie die op internet blijft staan.
De gedaagde de Nooijers, vertegenwoordigd door zelfstandig advocaat A. Roozeboom in Schiedam, betwistten het spoedeisende belang van de zaak. Te meer daar de gewraakte website anderhalf jaar toegankelijk was geweest zonder dat er een haan naar kraaide. Van geleden schade kon dus al helemaal geen sprake zijn. En de site was wel degelijk van Piet de Nooijer en helemaal niet van zijn vrouw Regina. En ook, zoals gezegd, inmiddels offline gehaald.
Bovendien zou de inhoud ervan niet meer of minder blamerend zijn dan het nog immer toegankelijke Netkwesties artikel, "waarop de gehele kwestie uit de doeken wordt gedaan en Wilderink er ook niet goed vanaf komt." Kortom, er viel het echtpaar de Nooijer dus niets te verwijten, zo betoogde de verdediging.
