Vier jaar lang mocht ik aan de wetenschap ruiken voor een proefschrift met nogal eigenwijze visies op persoonsgegevens en privacy. Foutloos? Allerminst. Het is gemaakt bij de juridische faculteit, terwijl recht me theoretisch niet het allermeest boeit. Het dreigde op de gigantische stapel nutteloos onderzoek te belanden, maar is inmiddels bijna 8.000 keer gedownload en wordt her en der in praktijk gebracht.

In de Nederlandse wetenschap was er weinig aandacht voor. Harde kritiek op Big Tech scoort pas echt in privacy-onderzoek, zoals van José van Dijck die het tot KNAW-voorzitter schopte. Na die theoretische exercitie zou ze gaan bijdragen aan de praktijk: handen uit de mouwen voor een privacyvriendelijk Nederlands sociaal platform, PubHubs. Vandaag meer over het resultaat. Kan de Nederlandse wetenschap praktisch bijdragen aan platforms, in de traditie van Stanford?

Van Dijck ging PubHubs samen met Bart Jacobs doen. Die zette met Irma, nu Yivi, eerder een uitstekende veilige digitale inlogmethode op. Daar zou de regering nog eens goed naar moeten kijken, betoogt expert Simon Hania.

Aan de fraaie belofte van PubHubs besteedde NRC ruim aandacht. Dus zou je zeggen, wil NRC wel weten hoe het afliep. Aangeboden, geen interesse; de krant heeft zelf genoeg goede techverhalen van een deskundige redactie.

Geeft niet, nu kan iedereen het artikel extra-gratis lezen. Soeverein, zeg maar. (O, gossie, m’n software is Amerikaans, laat regime-Trump het maar niet horen.)

En vandaag op Netkwesties nog fraaie betogen over AI en onze omgang ermee. Wilde schrijven over de Essayprijs met twee genomineerden die AI het werk lieten doen, kennelijk niet opgemerkt door de o zo deskundige jury van neerlandici. Maar ik kwam er niet aan toe. Gelukkig een fenomenale cartoon daarover van Matthias Giesen, wel zo leuk.

(En Allerzielen vandaag/morgen, maar we staan nog aan de levende kant van het rouwen, hoezee.)