“IJdelheid”. Ik hoefde geen seconde na te denken toen een zo dierbare vriendin gisteren vroeg waarom ik vredesnaam zo veel publiceer en nog een podcast voor een omroep maak. Maar behalve ijdeltuiterij is het werken is ook intensief leven, luisteren, denken en een verdoving tegen ellende en somberheid. Ga dan liever muziek maken, dansen, taalcoach worden, verhalen schrijven en vaker ‘op café’, raden vriendinnen aan. Doe ik allemaal, maar schrijven is heerlijk, zeker nu geld geen drijfveer meer is.

Nog een hard argument tegen die publicatiedrift: al dat uiten dwingt anderen tot aandacht, waarin ze misschien helemaal geen trek hebben. Kortom: wees niet zo onbescheiden door steeds die artikelen en gedachten de openbare ruimte in te slingeren. Schadelijke ijdelheid, zwijg!

Ook gelijkhebberij speelt, over bijvoorbeeld big tech en onze ondeugden. Maar mag het iets minder met ons ‘privilege’ van goed werkende hersens? Een bril en iets van wijze of betweterige blik in de ogen is al genoeg voor vijandigheid van sommige groepen op straat. Vriendelijk glimlachen helpt, prachtige potjes voetbal kijken van Marokko, en met Kaapverdiaanse vrienden ook.

Maar accepteren we elkaar zoals we nu eenmaal geschapen zijn en ons door het barre leven worstelen? Dat we in andermans schoenen kunnen staan? Nu komt ook de Gezondheidsraad van die gehate elite nog vertellen dat een biertje vooral kwaad kan.

Dan toch de inhoud van deze Netkwesties (ja, raar woord), waarin het belangrijkste deze week van Mirko Schaefer komt en aansluit op bovenstaande: de niet te stuiten opmars van auto- en informatisering, nu weer met AI, voedt sluipenderwijs de vervreemding.