Nadat de wegen van Trouw en columnist Ephimenco scheidden na een conflict (na al een scherp politiek meningsverschil twee jaar eerder) begint hij met publiceren op Substack. Op 27 augustus 2026 schrijft Sylvain over asielmigratie en beschuldigt Trouw, met een terugblik op de tijd dat hij nog in dienst was:

“In februari [2026] schreef ik een stuk over de vermeende ‘ondankbaarheid’ van sommige leden uit die toch zo ruimhartig ontvangen Syrische migrantengroep. Dit naar aanleiding van de alarmkreet van burgemeester Marcouch…"Het is vijf voor twaalf. Vooral de ernst van de criminaliteit baart me zorgen: het gaat om straatroven, winkeldiefstallen en aanrandingen."

Maar hoewel ik op de quote van de burgemeester leunde voor mijn stuk, kreeg ik bijna onmiddellijk de dienstdoende hoofdredacteur op mijn dak. Geef niet, hoort erbij. Overigens ontving ik kort daarop een intern bericht van een redacteur. Hij was nogal geschokt omdat hij de zorgen van Marcouch in een stuk wou verwerken en kreeg de deksel op zijn neus. ‘Hij viel van zijn stoel’ zei hij. De redactie vond Marcouch hierover ‘stigmatiserend, want niet iedere jongere uit Syrië veroorzaakt problemen.’ Zo werkt selectieve journalistiek die op ideologie stoelt en niet door de banale realiteit wenst lastig te worden gevallen.”

Na vijf maanden artikel

Tot zover Ephimenco die op verzoek wat bewijzen levert. Het ging om een freelancer die het onderwerp aandroeg, dat vervolgens werd afgewezen bij Trouw.  Ik vroeg wederhoor bij Wendelmoet Boersema van de hoofdredactie van Trouw. Zij reageerde niet. De druk kwam volgens Ephimenco van mede-hoofdredacteur Karel Smouter die Ephimenco de ‘eigenlijke baas van Trouw’ noemt.

Onder anderen Johan van Heerde en Phaedra Werkhoven schrijven bij de krant over asiel. De eerste was bij deze afwijzing van een artikel over criminele Syrische vluchtelingen in februari betrokken. Hij vreesde voor stigmatisering van de hele groep Syriërs in Nederland, en hield het onderwerp uit de krant, waarschijnlijk in overleg met de hoofdredactie.

Wel publicatie, maar laat

Maar Trouw publiceerde later wel over het probleem van de jonge Syriërs, eerst op 25 mei 2026, door Stefan Keukenkamp: “Professionals zien verschuiving: vaker overlast door Syrische jongeren in opvanglocaties”. Dit artikel gaat echter over overlast in opvanglocaties, op grond van een rapport, en niet over overlast en criminaliteit op straat.

Een artikel daarover verschijnt wel in Trouw op 30 juli 2026, van de hand van Phaedra Werkhoven, met een accent op de hulpverlening: “Syrische jongeren die ernstige delicten plegen: waarom Arnhem juist die groep wil leren kennen”. De eerder onwelgevallige gewraakte feiten staan verderop in het verhaal:

“Niet alleen de gemeente Arnhem wordt geconfronteerd met de problematiek van deze jongeren. Ook steden als Groningen, Utrecht, Den Bosch en Den Haag worstelen ermee. Volgens de Arnhemse burgemeester Ahmed Marcouch zijn het stevige delicten die door de jongeren gepleegd worden.

Tientallen zitten er gedetineerd. Diefstal, zedendelicten, steekpartijen, gevechten onderling, intimidatie. “Ze zijn snel heel gewelddadig en voelen nergens binding. De urgentie dringt nog niet echt door in Den Haag,” zegt Marcouch. “Maar de heftigheid van het geweld baart ons zorgen. Velen hebben geen kans om te blijven, maar ondertussen zijn ze wel hier.”

Mosterd

Dit artikel is gepubliceerd na het vertrek van Ephimenco bij Trouw. Hij beschouwt dit, in wederhoor, niettemin als “mosterd na de maaltijd”. Andere media waren volgens hem veel eerder met artikelen over dit onderwerp.

Is dat zo? Dat is na te gaan. Op de eerste plaats werd Trouw al in februari 2026 geattendeerd op de uiting van Marcouch (PvdA), die niet bekendstaat om stigmatisering van immigranten. Trouw wilde het nieuws toen niet publiceren. Artikelen elders over criminele Syriërs.

• NRC: 19 mei 2025
• Nieuwsuur 20 mei 2025
• AD/Gelderlander, 30 mei 2025 en 16 januari 2026
• NOS: 28 augustus 2025
• Volkskrant: 30 januari 2026
• De Kanttekening: 16 februari 2026
• EenVandaag, 4 september 2025  en 16  maart 2026

Dit is geen uitputtende opsomming. Er was een eerste serie publicaties over criminaliteit van Syrische asielzoekers in mei 2025 en vervolgens vanaf eind januari 2026. Trouw was op 30 juli 2026 de laatste in de rij met een artikel over criminaliteit van Syrische jongeren, maar was veel vroeger op de hoogte.

Angst voor stigmatisering van de hele groep (Syrische) vluchtelingen is de reden voor Trouw om nieuws achter te houden. Of dat juist een goede reden is of niet, moet iedereen zelf maar beoordelen. Trouw-redacteur Johan van Heerde wil liever niet op dit artikel reageren.

Het is wel een minachting van de (hoofd)redactie van Trouw over het kritisch vermogen van haar lezers. Alsof die snel overgaan tot stigmatisering van een hele groep en/of vatbaar zijn voor negatief nieuws over asielzoekers. Uiteindelijk vond Trouw een voor de titel passende vorm.

Geen geschikt thuis

In deel 1 van de nieuwe tv-serie Rutger en de buitenlanders schetst omroep Powned voor de NPO een uitgebreid beeld van dezelfde groep Syriërs. We zien jongerenwerker Abdou Al Quahlaoui, die ook de bron was van het Volkskrant-artikel in januari 2026. Het Powned-programma toont jongens die als minderjarigen naar Europa vooruit gestuurd zijn, om asiel aan te vragen met als doel hun gezinnen te laten overkomen.

Duidelijk wordt dat een aantal jongens hier geen leven kan opbouwen, verslaafd raakt aan drugs en steelt om die te betalen. Niet (kunnen) werken en niet willen aansluiten op onderwijsaanbod is met deze jongeren een groot probleem.

Dit TV-beeld voedt de afkeer van asielmigratie, maar roept anderzijds mededogen op. Dat is precies de politieke splijtzwam, en vormt een praktisch probleem bij beoordelingen in het dagelijks werk door ambtenaren van de IND: wie gaan we wel en niet redden en waarom? Wat dit aan lasten voor de samenleving betekent wordt officieel niet meegewogen.

Syriërs vormen  volgens de jongste CBS-cijfers al jaren de grootste groep in het Nederlandse asielsysteem. In 2025 vroegen 25.000 mensen asiel aan, 7.500 mensen – van eerdere jaren - kregen een status. Veel van de afgewezenen verdwijnen in de illegaliteit. Zo’n 16.500 mensen arriveerden in 2025 in het kader van gezinshereniging in Nederland.

Bij elkaar is dat jaarlijks een gemeente als Castricum of Berkelland, relatief veel. Nederland telt veel meer arbeidsmigranten, maar asielzoekers mogen niet werken tijdens de aanvraag. Wereldwijd zijn er 125 miljoen vluchtelingen. Over hulp aan hen gaat het debat zelden of nooit.

*) Beeld: Powned/Youtube: Rutger en de buitenlanders