Was een paar dagen om schoonheid in Italië te bewonderen. Op de heenweg las ik het interview in de Volkskrant met de Zweedse filosoof Nick Bostrom over AI. “We kunnen straks alles doen wat we willen: een opgeloste wereld, waarin geen problemen meer bestaan”. Met: “Bostrom droomt al langer van een digitalere toekomst. Eentje waarin je niet beperkt bent door de tekortkomingen van je eigen lichaam, of zelfs van de fysieke wereld. Je kunt je brein bijvoorbeeld uploaden naar een computer en daar zelf bepalen wat je beleeft.”

Als historicus gruwel ik van vrijblijvende projecties. Eerste vraag: langs welke weg denkt u in de probleemloze wereld terecht te komen? Gaan de menselijke deugden en ondeugden, voor mij de werkelijk constante waarden in de geschiedenis, verloren? Geen haat, afgunst, hebzucht en ijdelheid meer? Geen Gaza en Oekraïne, vluchtelingenstromen, klimaatrampen? En politiek een 'brave new world' van gelijkgeschakelde mensjes?

Bostrom vindt ons Europeanen te behoudend met AI. Maar in de afgelopen week zag ik zoveel mooie cultuur dat ik graag een conservatieve Europeaan ben. Niet blind voor de voordelen van AI dat gehandicapten helpt, medische doorbraken brengt, mensen met minder talenten over drempels helpt, routinewerk overneemt en op veel deelterreinen vooruitgang brengt zoals betaalbare advocatuur en veiliger verkeer.

Boeiend vind ik wel dat Bostrom eerst doemdenker was en nu de zonnige kanten van AI wil benadrukken. Want er is, ook over AI, te veel polarisatie tussen vóór- en tegenstanders. Dat komt mede door belangen, privileges en zelfs identiteit: de voorstanders verdienen geld aan AI-verkoop, de tegenstanders koesteren zich veelal in een beschermde omgeving waarin het makkelijk kritiek leveren is. (De etiketten ‘links’ en ‘rechts’ helpen niet, maar toch.)

Ik hoop dat u beide kanten tot u wilt nemen via Netkwesties. Afgelopen weken relativeerden we de AI-kritiek, vandaag juist aandacht voor kritisch wetenschapper Cynthia Liem.

En schijnwerpers op (inmiddels) traditionele Netkwesties zoals een doorwrocht artikel over het wissen van je data. Ik hanteer de term ‘zwerfvuil’ omdat onze slordigheid een oorzaak is. En een mooie bijdrage van Tanya Mehra over de gevaren voor jongeren van doxing, spoofing en swatting. Wablief?

Natuurlijk ook een fraaie observatie van Matthias, die spitsvondiger is en beter tekent dan de cartoonisten in onze dagbladen.

(En o ja, kreeg een reminder of ik me wil inschrijven voor Hyves. U ook?)