Nieuwe generatie studenten is niet zo van het scherpslijpen

Chefs Telegraaf en Volkskrant over de strijd Duk-Schimmelpenninck

Kamran Ullah van De Telegraaf spreekt af met de redactie dat ze geen collega-journalisten van andere titels tot doelwit nemen, want dit kan bedreigingen uitlokken. Maar collega-hoofdredacteur Pieter Klok van de Volkskrant zegt dat hij Sander Schimmelpenninck niet kan vragen om Wierd Duk te sparen. Klok vindt dat persvrijheid voorop staat, en Duk een ontspoord persoon.

Studenten bepleiten mildheid

Op 26 oktober 2026 kruisten Klok en Ullah onder leiding van Twan Huys de degens in College Tour de podcast, een serie van studenten media aan de Universiteit Leiden. Het werd een geanimeerd debat van Huys, Klok en Ullah. Bovendien was de voorbereiding door studenten voortreffelijk met vaardig gemonteerde opnames van Schimmelpenninck en Duk; en van Saskia Belleman (ex-Telegraaf) en Philippe Remarque (voorganger Klok) en echtgenotes van de hoofdredacteuren.

Een volle zaal studenten bracht met vragen aan het duo een opvallende teneur aan het licht: ze vragen zich af of het nodig is dat journalistiek op het scherpst van de snede opereert, daarmee bijdragend aan polarisatie in de samenleving. Mag het misschien wat milder, en meer op feiten gericht?

Althans, dat haalde ik uit deze avond, op de fiets terug in wederom stromende regen. Vormen wij een oude generatie journalisten die menen dat de wereld zit te wachten op onze scherpe benaderingen? Zonder dat studenten in de zaal nu direct pleitten voor  constructieve journalistiek (gericht op consensus en oplossingen), viel hun houding met hun vragen me op. Dat blijkt ook uit het onderstaande (te lange) verslag.

Schimmelpenninck en Duk

Student: “Vaak hoor ik de neiging om elkaars krant af te vallen. Er is al veel polarisatie in de samenleving. Waar komt toch die behoefte vandaan?

Ullah: “Die verschillen zijn er gewoon, maar meer in opinie. Sheila Sitalsing schreef over de Bermuda-driehoek van de Telegraaf, Cidi en Nieuws van de Dag. Sander Schimmelpenninck schrijft op Twitter dat de manier waarop ik De Telegraaf leid een manier van terreur is. Dat terroristen niet aan tafel moeten zitten bij Pauw & De Wit, waar ik weleens te gast ben.

Ook dat een verslaggever van de Telegraaf corrupt is, dat een verslaggever woorden in de mond van iemand zou hebben gelegd. Dat raakt me als hoofdredacteur, want dan kom je aan de titel en aan onze integriteit en onze onafhankelijkheid.

En omgekeerd zie ik hetzelfde gebeuren met Leon de Winter die bij ons de Volkskrant de maat neemt. Dus het zit veel meer bij die opiniemakers.”

'Goebbels' versus 'leugenaar'

Vervolgens komt op het scherm wat Sander Schimmelpenninck op X schreef over Wierd Duk op 19 juni 2023: “Niet zeker of ik dat hier wel eens heb uitgesproken, maar ik ben dus van mening dat Wierd Duk de grootste schandvlek voor de Nederlandse journalistiek is.”

Dan schrijft Wierd Duk op 4 juli 2023 over Sander Schimmelpenninck: “Ik praat niet met Schimmelpenninck omdat hij een leugenaar, een lasteraar, een opruier, een hitser en een stalker is, te kwader trouw en met een slechte inborst.”

Vervolgens komen ze met vraaggesprekjes om de beurt op een beeldscherm in de Leidse collegezaal. Duk: “We laten het activisme aan de linkse media. En wij doen gewoon ons journalistieke werk. Want er moet in ieder geval nog één medium zijn dat gewoon journalistiek zijn taken uitoefent en dat zijn wij dan.”

Schimmelpenninck: “Allerlei onzin wordt er verteld door mensen van De Telegraaf. Wat jammer is, want ik ken ook andere mensen bij De Telegraaf die gewoon hele goede journalisten zijn. En wat mij altijd verwondert is dat binnen de Telegraaf dat wordt getolereerd.”

Duk: “Sander Schimmelpenninck is natuurlijk een activist. Die rol speelt hij heel goed en je ziet dat hij altijd een bepaald doelwit kiest: ‘dom rechts’ of Wierd Duk of De Telegraaf. Hij speelt alleen maar op de man, maar veel meer heeft hij ook niet.”

Schimmelpenninck: “Op de inhoud heb ik, anders dan Wierd Duk en Ronald Plasterk, natuurlijk wel heel duidelijk ideeën in mijn columns. Ik heb hen nog nooit een oplossing voor wat dan ook zien geven. Dus inhoudelijk denk ik dat ik aanmerkelijk meer te melden heb. En op de persoon ja, ja tuurlijk val ik Wierd Duk aan op de persoon.”

Duk: “Hij creëert een heel aureool, een frame van Duk die nog net niet de reïncarnatie is van Joseph Goebbels. Dat leidt tot bedreigingen, niet alleen aan mijn adres, maar ook aan het adres van mijn familie. Dat kan natuurlijk niet. Ik begrijp niet zo goed vanuit het oogpunt van de Volkskrant waarom men dat nodig vindt. Behalve dan dat het scoort, dat het veel klikt en dus geld oplevert.”

Schimmelpenninck: “Ja, daar mag je iemand op aanspreken. Dus als hij dat op de man noemt, dan zeg ik, ja, inderdaad. Wie moet ik dan aanspreken? Kamran Ullah? Ja, dat kan ook. Bij deze.” (Tekst loopt door onder de foto's)

Op de man spelen

Ullah krijgt eerst het woord: “Ik snap het, maar het is heel erg het op de man, van beiden. Op de inhoud mag je het echt met elkaar oneens zijn…Soms mag het ook wel onder de gordel zijn als je weet dat je het van elkaar kan hebben.”

Huys: “Ik zie jou lachen over wat je hoort van beiden. Je vindt het entertaining?”

Ullah: “Ook door de manier waarop dit het gemonteerd is. Wat ik er ook uithaal is dat beiden worden bedreigd.”

Klok: “Ik vind ook dat Wierd Duk heel bewust bepaalde sentimenten in de samenleving aanboort die ik gevaarlijk vind, zoals xenofobie. Hij heeft voor het eerst op tv geroepen: "We moeten het over remigratie hebben?" Dat vind ik een heel gevaarlijk woord als je weet welke associaties daaraan zitten.

Als je het over spelen op de man hebt, kan ik een eind erin meegaan, onaangenaam en soms misschien onnodig. Maar ik vind de gevallen van een totaal andere orde. Sander valt sterke mensen in de samenleving aan, vandaag nog Jort Kelder. Wierd Duk valt heel kwetsbare mensen in de samenleving aan, namelijk migranten.”

Ullah: “Over heel veel dingen zijn we het met elkaar eens, hierover [deze vete] hebben we het vaker gehad, maar we komen er niet uit. Rond Sander wordt een aureool gecreëerd, dat hij een soort heilige is en geweldig, want hij valt alleen maar de sterke in de samenleving aan. Dat is nou echt gewoon onzin als je ziet hoe Sander individuen aanpakt, hoe die op de man speelt in de column. De Volkskrant gebruikt dat ook door in de kop de naam van onze journalisten te zetten. Dat trek ik weer slecht.

Sander is columnist bij Pieter, maar Wierd Duk heeft een andere rol bij ons, hij vertelt verhalen in reportages, podcasts en video's waarvoor hij mensen interviewt. Dus dat zijn verschillende rollen.”

Over remigratie

Huys: Wat vind jij van het gebruik van woord remigratie?

Ullah: “Het Gaat uiteindelijk om de context van het woord remigratie, net als van de omvolkingstheorie. Duk legt uit waar dat vandaan komt, wat daar gebeurt, wat politieke partijen doen. Dat is uiteindelijk zijn rol als kenner van rechtsere partijen en bewegingen.

Remigratie staat gewoon in programma's van politieke partijen en dan vind ik het heel raar om dat journalistiek te negeren. We hebben het in debatten teruggezien, zoals van Ja21.”

Klok: “Duk heeft als eerste op primetime TV dit op de agenda gezet. Ik zie niet in waarom een journalist dat moet doen. Dan ben je echt vergeten waarvoor journalisten op aarde zijn.”

Huys: “Voel jij je als kind van immigranten aangesproken?”

Ullah: “Nee, luister goed wat Wierd Duk zegt. Hij kent als beste de netwerken aan de rechterkant van de samenleving. Hij was het die voor het weekend dat Wilders 38 zetels haalde naar me toe kwam en zei: “We moeten een groot verhaal maken want Wilders’ PVV gaat echt de grootste worden. Hij zag zoveel mensen die nooit PVV hadden gestemd die zeiden: “Ik ga nu PVV stemmen. En dat zijn echt mensen van wie jij dat niet verwacht.”

Maar toen hebben we gezegd: maak dat verhaal dat gaan we niet publiceren vóór de verkiezingen, maar erna. Toen de publieke omroepen op tv zeiden: "We snappen niet waar dat vandaan kwam." Wij hadden dat verhaal.

Er waren Volkskrant-journalisten die ons belden: "Mogen we de nummers van die mensen want wij kennen ze niet." En dat is dus een sentiment in de samenleving, om te zien, te beschrijven en te vertellen. En remigratie was ook zo'n onderwerp waarvan hij dacht van: “Dit is wat er speelt. Dit wordt besproken. Dit komt in politiek verband terug”.

Klok: “Sentimenten beschrijven is prima, maar sentimenten versterken vind ik niet goed. En dat doet Wierd Duk ook.”

Bedreigingen voor lief nemen?

Wierd Duk op het scherm over bedreigingen en het verband met de columns van Sander Schimmelpenninck. Duk: “Op het moment dat namen worden genoemd van verslaggevers in een andere krant, dan leidt dat helaas ook tot bedreigingen.”

Huys: “Heb je als hoofdredacteur in deze situatie dan niet een verantwoordelijkheid om te zeggen: "Jongens, we weten het nu van jullie”, stop ermee, want het kan uit de hand lopen?

Klok: “Het is heel moeilijk om je met columnisten direct te bemoeien, omdat je wilt dat ze vrij zijn en vaak leidt bemoeienis niet tot de gewenste reacties. Ik ben heel terughoudend. Ik probeer er wel met hem [Schimmelpenninck] over te praten, om te horen waar die woede vandaan komt en uit te leggen hoe ik tegen dingen aankijk. Maar in principe zijn ze vrij.”

Huys: “Zelfde vraag over Wierd Duk. Heb je wel eens tegen hem gezegd: laten we ermee ophouden?”

Ullah: “In het algemeen hebben we wel besloten dat we in columns niet de namen noemen van andere verslaggevers en journalisten. Juist omdat ik weet dat als in andere kranten namen worden genoemd van onze journalisten, wat dat met onze mensen doet. Dat wil ik ook voor een ander niet.”

Klok: “We leven in belangrijke tijden waarin heel veel spel staat, waar je ook wel individuen soms verantwoordelijk moet houden. Sander doet het uit overtuiging. Die denkt echt dat het helemaal fout gaat met de wereld en die zorg deel ik. Dus dan vindt hij ook dat hardere middelen geoorloofd zijn als columnist… Ik vind Wierd Duk een totaal ontspoord persoon.”

Ullah: “Ik ben het zat om voor de zoveelste keer aangifte te doen voor bedreiging van een journalist. Ik vind Sander, als hij van ons afblijft, vaak wel heel goed als columnist, zoals over gelijkheid met zijn blik vanuit Scandinavië. Dus ik lees hem wel eens graag.”

Student: “Ik verlies vertrouwen in de journalistiek door de discussies zoals die we net zagen [Wierd Duk versus Sander Schimmelpenninck]. Zouden kranten er niet goed aan doen met hun voorbeeldfunctie voor het publieke discours om boven de krantentitels uitstijgende afspraken te maken hoe columnisten hiermee omgaan? Dan hoef je de columnisten niet direct aan te spreken en houden ze hun onafhankelijkheid binnen die afspraken.”

Klok: “Een heel goed punt. Maar dit druist in tegen de column als harde aanval, een steen in de vijver. Je kunt zeggen, we hebben al genoeg stenen in de vijver op social media en we hebben juist behoefte aan een normaal gesprek. Want dat zijn we verleerd, aan het kwijtraken. Dus dat moeten we als kranten organiseren. Daar denken we over na, met onze opinieredactie. Want we moeten leren om met elkaar in gesprek te blijven. Maar als we de vrijheid van meningsuiting inperken, dan krijgen we Step Vaessen achter ons aan.” [Zie verderop].

Ullah: “Dat verlangen deel ik wel, maar het ligt gevoelig als je als media een soort kartelafspraken maakt. Volgens mij is het belangrijkst die pluriformiteit. Het is wel het risico dat je allemaal erg binnen binnen de lijntjes gaat kleuren. Het mag allemaal wel iets milder, maar je wilt ook die flanken houden.”

Student: “Voelen jullie verantwoordelijkheid om die polarisatie in de samenleving tegen te gaan en welke maatregelen nemen jullie daarvoor?”

Ullah: “Ik voel niet de verantwoordelijkheid om dat te doen. Maar in de brainstorm voor artikelen voor de Kerst dit jaar komt dit thema wel steeds terug. Moeten we niet met Wierd Duk en Sander Schimmelpenninck een dubbelinterview doen?”

Klok: “We hebben jaren geleden de rubriek Tegenpolen gehad en dan zouden we deze twee ook kunnen vragen. In een democratie heb je een gedeelde werkelijkheid nodig, en vervolgens kun je daar links en rechts interpretatie bij geven. Zonder gedeelde werkelijkheid zijn we volgens mij verloren.”

Columnisten ontslagen

Student: “Opinie is belangrijker geworden bij beide kranten. Hebben jullie wel eens spijt iemand een podium te hebben gegeven?”

Klok: “We hebben een cartoon over Maurice de Hond teruggenomen vanwege antisemitische beeldtaal. Dat was een ongeluk, we hebben allemaal niet goed opgelet. Maar het wezen van columnisten is de vrijheid om maar te beweren wat in hun hoofd opkomt, dus het is bijna onmogelijk om spijt te hebben van een column.

Oorspronkelijk speelt de column een kleine rol. Maar vooral online krijgen ze de hoofdrol, gaan viral en roepen de meeste emotie op. Waarvan wordt vermoed dat ze de mening van de Volkskrant vertegenwoordigen.”

Ullah: “Goed dat de vrijheid van een columnist er is. Maar wij hebben in het verleden twee keer afscheid van een columnist genomen, de ene had een nevenactiviteit waarover die een column schreef als een lobby. De ander zou kortstondig een serie columns schrijven in aanloop naar de verkiezingen, en toen bleek hij zelf op een lijst te staan. Daar leer ik van, je moet altijd doorvragen, ook bij de columnisten.”

Israël en Hamas

Wat Israël en Gaza betreft is het voor Klok duidelijk dat de empathie van De Telegraaf meer bij Israël ligt, met angst voor Hamas. “Bij ons is dat precies andersom. Wij maken ons grote zorgen over Israël dat totaal aan het ontsporen is. Israël zal daar uiteindelijk zelf een hele hoge prijs voor betalen.”

Ullah: “Ik vind het heel naïef als je je niet hele grote zorgen maakt over Hamas en de tentakels van Iran daarachter. Dat is een terroristische organisatie en dat raakt onze samenleving. Dat zien we de afgelopen jaren en daar maak ik me echt zorgen over. Het uitgangspunt is voor ons 7 oktober.”

Volkskrant gebruikt volgens Klok niet de term “genocide”, maar “genocidale oorlog”, De Telegraaf doet dat niet.

Student: “Welk inzicht heeft de Volkskrant-lezer dat de Telegraaf-lezer misschien ontgaat; en omgekeerd, wat ziet en begrijpt de Telegraaf-lezer misschien beter dan de Volkskrant-lezer?

Klok: “Ik denk dat Telegraaf-lezers het gevaar van xenofobie niet genoeg meekrijgen, hoe gevaarlijk het is als je xenofobie aanwakkert en eenmaal de geest uit de fles is. Je kunt je terecht zorgen maken over immigratie, maar er is ook een gevaar dat je daarmee een sentiment in de samenleving aanwakkert dat potentieel tot totale ontsporing kan leiden Daar proberen wij continu op te hameren.”

Ullah: “Bij de Volkskrant het tegenovergestelde, het gevaar van het islamisme waarvoor voor een deel de ogen worden gesloten. Zie de rellen in Frankrijk van islamitische en extreemlinkse groepen.”

Huys: “Jij bent islamitisch opgevoed. Als er wordt gesproken over een islamitisch probleem, raakt jou dat persoonlijk?

Ullah: “Zeker, want dat gaat ook over mijn ouders die gelovig zijn. Ik weet niet wat ik daarvan precies heb meegekregen. Daar moet ik na mijn hoofdredacteurschap eens rustig over nadenken. Ik ga heel sporadisch naar de moskee en bid niet. Maar toch raakt mij dat zeker. Dus ik ben wel scherp op hoe we dat beschrijven. Het verschil tussen islamisme en islamitisch is één letter, maar dat is wel fundamenteel.”

Wat dan? “In het islamisme wordt de islam als een soort wereldvisie neergelegd, vanuit een staat georganiseerd. Dat past niet in de democratie zoals wij hebben. Dat is echt wat anders dan de individuele moslim die iets goed of fout doet.”

Student: “Er worden veel Palestijnen uit hun huizen verdreven. Hoe zou u dat becommentariëren?” Huys: “Is het een onderwerp voor een hoofdredactioneel commentaar of zitten jullie lezers daar niet op te wachten?”

Ullah, aarzelend: “Het is uiteindelijk een binnenlandse aangelegenheid, maar dit zou wel een onderwerp voor een hoofdredactioneel commentaar moeten zijn."

Klok: “Ja, zeker voor de Volkskrant. Heel veel Israëliërs, en misschien wel de meerderheid, zien in elke Palestijn een terrorist en vinden dus elke vorm van geweld inmiddels gerechtvaardigd. Dat is natuurlijk een gruwelijke ontsporing van Israël.”

Vooringenomen kranten

Huys vindt De Telegraaf de krant van het volk, niet de Volkskrant. Klok antwoordt: “Wij proberen wel een krant voor iedereen te maken, maar dat wordt lastiger in de huidige samenleving met groepen die elkaar steeds minder goed begrijpen. Maar als je het volk definieert als mensen die wat vaker praktisch opgeleid zijn, wat lagere inkomens hebben, denk ik dat de Telegraaf die groep beter bereikt dan wij. Helaas.”

Huys stipt, net als Belleman via het scherm doet, de zuurgraad van de Volkskrant aan. Klok: “Dan heeft ze de krant al een hele tijd niet gelezen. We zijn totaal niet zuur, misschien de minst zure krant van Nederland. Dit komt uit de tijd van Willem Drees. Die zei “Als je een komkommer in de Volkskrant inpakt, dan is het na één dag een augurk.” (Bekende uitdrukking, niet aan Drees toegeschreven, die wel een moeizame verhouding had tot de toendertijd katholieke Volkskrant.)

Ullah: “Opinie wordt steeds belangrijker in kranten, en meningen blijven hangen. Sommige columnisten van de Volkskrant zijn altijd zuur. Ik ben het wel met Pieter eens dat noch bij de Volkskrant, noch bij ons de journalistiek volledig gekleurd is.”

Huys: “Is De Telegraaf een actiekrant, Pieter?” Klok: “Op momenten heb je wel het gevoel dat ze duidelijk campagne voeren zoals Mark Rutte die Marx Rutte werd genoemd toen hij een inkomensafhankelijke zorgtoeslag wilde invoeren.”

Ullah: “Dat was in 2012.

Marleen, partner van Pieter Klok

Klok en Ullah zelf doelwit in media

Klok werd uiteraard aangesproken op zijn corona-missive van april 2020: kritiek op beleid moest wijken voor het landsbelang van de volksgezondheid. Journalist Step Vaassen mocht er, vooraf opgenomen, op het scherm in Leiden de staf over breken: “Onze rol is dat we altijd onafhankelijk moeten blijven. Want als journalisten de macht niet meer kritisch bevragen, is het volgens mij gewoon het einde van de democratie.”

Klok, fel: “Belachelijke uitspraken. Ze heeft overduidelijk niet naar het interview geluisterd, maar dat alleen van sociale media later. Natuurlijk heb ik nooit willen beweren dat journalisten de macht naar de mond moeten praten, dat is totale onzin. Het gekke was, ik ben juist [met de pandemie] altijd tegen harde ingrepen geweest, tegen het beperken van de vrijheden. En gek genoeg worden die uitspraken gebruikt om precies het tegenovergestelde over mij te zeggen.”

Maar later die avond bekent hij: “Ik heb dat toen niet helemaal handig gezegd."

Ook Ullah kwam in een mediastormpje terecht, met de benoeming van hem en Esther Wemmers als Telegraaf-hoofdredactie in 2023. Saskia Belleman legde het via het scherm uit: “Er waren verschillende kampen op de redactie, maar de situatie is door de directie veroorzaakt door de redactie onvoldoende te betrekken bij de benoemingsprocedure. En voor ons kwam toen dit duo uit de lucht vallen.”

Ullah: “We hadden gewoon een verouderd redactiestatuut waarbij allerlei dingen geheim moesten blijven, zoals profielschetsen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een hoofdredacteur benoemd is zonder dat er gedoe was. Het hoort bij onze geschiedenis. NRC of Volkskrant duiken er altijd meteen op zodra er iets bij de Telegraaf aan de hand zou kunnen zijn. Het was niet leuk, maar we hebben toen direct met veel redactieleden gesproken.”

Klok merkt op dat als hij of Ullah onderwerp van nieuws zijn, ze direct aan den lijve ondervinden hoe het voelt als feiten uit hun verband worden getrokken. “Het stoort me dat dat je dus één uitspraak doet die eindeloos terugkomt. Het is frustrerend. Als hoofdredacteur neem je eindeloos veel besluiten en je communiceert je helemaal gek en dan roep je één keer op de radio iets, na een slechte nacht, dat je niet goed formuleert, dat blijft je eindeloos achtervolgen.”

Maar het leert hem hoe slechte journalistiek bij de Volkskrant en elders kan uitpakken: “Het is ook goed dat we dat meemaken, want er zijn heel veel mensen met precies dezelfde ervaring die het hele leven ermee achtervolgd worden, tot aan het in memoriam. Goed om te realiseren dat journalisten dus heel voorzichtig moeten omgaan met de mensen over wie ze schrijven, en niet te makkelijk conclusies moeten trekken en niet te makkelijk mensen moet terugbrengen tot één uitspraak. Dat gebeurt [niettemin] best wel vaak.”

Kritische partners

Student: “Wat waarderen jullie aan elkaars krant?”

Ullah, grappend: “De datum van de Volkskrant klopt altijd.” Dan: “Heel veel, zoals de wetenschap. Wij hebben heel weinig wetenschap en we mogen meer praktische wetenschappelijke verhalen hebben zoals de Volkskrant had over hersenschuddingen. De buitenlandverhalen vind ik vaak verrassend, gewoon goede journalistiek. En met columnist Sheila Sitalsing ben ik het bijna nooit eens, maar ik lees haar wel graag.”

Klok: “De Telegraaf vind ik een hele levendige krant, gevarieerd. Onder Kees Lunshof vond ik De Telegraaf op zijn best, vaak een warme krant. Ik vind Saskia Belleman heel goed.”

In de podcast komen de vrouwen van beide hoofdredacteuren aan het woord, die van Ullah niet in beeld. Ze uiten beiden kritiek op de inhoud van de kranten als ze vinden dat een uiting ongenuanceerd is.

De achtergronden zijn al boeiend, Klok (1972) is opgeleid in techniek aan de TU Delft, ging werken bij Rijkswaterstaat, maar kwam na een postdoctorale opleiding journalistiek bij de Volkskrant. Hij werkt daar 26 jaar, waarvan zeven jaar als hoofdredacteur. Echtgenote Marleen vertelt op het scherm dat Pieter graag overal in zee mag duiken, koud of niet. Sheila Sitalsing werd geen hoofdredacteur, hij wel. Voorganger Philippe Remarque noemt hem een “emotionele vulkaan”.

Ullah (1983) is afkomstig uit een Pakistaanse moslimfamilie, spreekt nog Urdu, en studeerde Bestuurskunde in Leiden. “Op school was ik de enige op het Barleus Gymnasium die uit Amsterdam-West kwam. Iedereen kwam op de fiets en ik kwam met de tram. Dus ik was wat altijd ook wel een beetje een buitenbeentje.”

Tijdens de studie bleef Kamran bij zijn ouders in Amsterdam wonen. Echtgenote Sanne – met wie hij twee zonen heeft - ontmoette hij via het bestuur van de Nationale Jeugdraad, koos haar zelf, als was uithuwelijken thuis een pittig thema. “Mijn vader en mijn zusje die hebben een aantal jaren niet met elkaar gesproken.” Dat kwam later goed…

Gepubliceerd

17 nov 2026
Netkwesties
Netkwesties is een webuitgave over internet, ict, media en samenleving met achtergrondartikelen, beschouwingen, columns en commentaren van een panel van deskundigen.
Colofon Nieuwsbrief RSS Feed Twitter

Nieuwsbrief ontvangen?

De Netkwesties nieuwsbrief bevat boeiende achtergrondartikelen, beschouwingen, columns en commentaren van een panel van deskundigen o.g.v. internet, ict, media en samenleving.

De nieuwsbrief is gratis. We gaan zorgvuldig met je gegevens om, we sturen nooit spam.

Abonneren Preview bekijken?

Netkwesties © 1999/2026. Alle rechten voorbehouden. Privacyverklaring

1
0