AMERIKAANSE HUISVROUW JAAGT ONLINE OP PEDOFIELEN
De 37-jarige Julie Posey gedraagt zich elke avond als een meisje van 13 jaar. Pedofielen die haar via internet benaderen geeft ze aan bij de politie. Rechercheurs dragen haar op handen, maar niet iedereen is even blij met haar online detectivewerk.
Een simpele seksadvertentie gericht op jonge meisjes betekent voor Julie Posey het begin van een langdurige e-mail wisseling. Ze reageert op de oproep en stelt zich voor als Kendra. Een reactie blijft niet lang uit.
Na twee weken corresponderen maken ze een afspraak. Een 36-jarige computerconsultant verschijnt op de afgesproken plaats. Daar staat geen sexy Kendra op hem te wachten, maar een undercover detective die de handboeien al in de aanslag heeft.
Posey beheert al sinds 1996 de site Pedowatch.org. Daar is alles te lezen over haar missie: kinderen online beschermen tegen misbruik. Ze ontvangt tips van andere internetgebruikers en zoekt die vervolgens uit. Alle informatie speelt ze uiteindelijk door aan politie en justitie.
De site legt haar zeker geen windeieren. Aan advertenties verdient ze ongeveer 1000 euro per maand. Dat is haar belangrijkste inkomstenbron, verder is haar online speurwerk geheel vrijwilligerswerk. Overdag is ze moeder van een 12-jarige dochter en runt ze het huishouden.
Kritiek
Julie Posey, die op haar zestiende zelf het slachtoffer was van een verkrachting, is lang niet de enige vrijwilliger die het net wil vrijwaren van onzedelijk gedrag. De meeste anderen werken in groepsverband en opereren onder illustere namen als Predator-Hunter, Soc-Um, de Cyberarmy Pedophilia Fighters en Anti-Pedo Hackers Crusade.
De grootste groep vrijwilligers zijn vermoedelijk de Cyberangels, die naar eigen zeggen zo'n 10.000 leden hebben. Ook ethische hackers doen mee in de zedenstrijd.
De Amerikaanse overheid heeft echter gemengde gevoelens bij al die vrijwilligers, zo blijkt uit een uitgebreide reportage van de LA Times. De FBI heeft al verschillende 'cybervigilanten' gemaand te stoppen met hun speurwerk. FBI-agent Peter A. Gulotta: 'De hulp van het publiek is welkom, maar dit gaat te ver. Wij verwachten ook niet dat vrijwilligers de straat opgaan om drugs voor ons te kopen.'
De jacht op pedofielen is ook bepaald niet zonder risico's. Menige vrijwilliger is wel eens met de dood bedreigd, al zijn dergelijke bedreigingen tot nu altijd bij woorden gebleven.
Ernstiger is dat ze soms ook zelf worden gearresteerd. Op Pedowatch.org is een schrijnend geval te lezen van een vrijwilliger die maandenlang contacten had aangeknoopt met pedofielen. Met het verzamelde bewijsmaterial - plaatjes, korte filmpjes en persoonlijke correspondentie - was hij naar de politie gestapt.
Hij hoorde enige tijd niets, maar na enkele maanden werd hij plotseling gearresteerd. Volgens de politie was juist híj de pedofiel. Hij riskeet nu een gevangenisstraf van zes maanden. Bovendien bleek al het speurwerk voor niets, want de pedofiel kwam uit het buitenland en de politie wilde zich niet aan dergelijke internationale kwesties wagen.
Privacy
Ook uit andere hoek komt kritiek. Criticasters vinden het werk van Posey en anderen slecht voor de privacy van internetgebruikers. Internet zou bij uitstek geschikt zijn om verborgen fantasieën met anderen te delen. Maar pedofielenjagers zouden andere internetgebruikers alleen maar ophitsen in het uiten van hun fantasiewereld, om ze vervolgens te verlinken bij de politie, zo luidt de kritiek.
Desondanks mag Posey wél doorgaan van de politie. Haar inspanningen hebben inmiddels tot 20 arrestaties geleid. Dat lijkt aardig wat, maar eigenlijk is dat slechts een druppel op een gloeiende plaat. Haar statistiekenpagina vertelt dat er in 1995 260.300 Amerikaanse gevallen waren van verkrachte kinderen - of pogingen daartoe - onder de 12 jaar. Recentere cijfers kon ze niet geven, maar het is niet waarschijnlijk dat dat aantal minder is geworden.
[WZ, 24 januari 2002]
