'Weg met de SIDN!' Deze hartenkreet van een anonieme deelnemer ('kalf met nog hele oren') laat niets aan duidelijkheid te wensen over. De motivatie: 'De stichting bedenkt de meest vreemde en bizarre regels om de al bestaande internationale geaccepteerde regels heen en schuift verder iedere verantwoordelijkheid op rechtmatigheid van domeinnaamgebruik van zich af.'

De criticaster vindt de SIDN-mensen een stel managers, maar dat lijkt toch haaks te staan op de beschuldiging van de onnodige bureaucratie. Maar wat is er dan mis?

'Roos' meent dat een aantal problemen tegelijk optreedt: -velen willen het zelfde domeinnaam;
-men wil het domeinnaam voor het gemak zo "mooi" mogelijk hebben, zonder sublevel-gedoe;
-de rechtmatigheid van naamgebruik valt alleen te toetsen via het gerecht waarbij particulieren bijna niets in te brengen hebben omdat ze geen middelen hebben om een naam te registreren of de proceskosten te kunnen betalen;

Of: 'Veel van de argumenten in deze discussie komen eigenlijk neer op het volgende: 'Ik wil een domein en omdat ik de eerste ben heb ik er recht op en wie is die stichting om dat mij te beletten". Op zich natuurlijk een begrijpelijk sentiment, maar toch niet een enorm goed uitgangspunt om een beleid op te baseren.'

Dat was een reactie van Iljitsch van Beijnum die gelukkig gehoor gaf aan ons verzoek om mee te doen. Hij was eerder voorzitter van de raad van deelnemers van de Stichting Domeinregistratie. Dat zijn de gezamenlijke internetnetaanbieders. Van Beijnum schetst zijn ervaring om het gebrekkig democratisch gehalte in de praktijk aan te geven:

'Gedurende mijn periode als voorzitter van die raad is ons advies nooit door het bestuur van de stichting naast zich neergelegd. Helaas hebben de ISPs die verantwoordelijk maar zeer gedeeltelijk opgepakt. In het begin kwamen er veel mensen die vooral vanuit de technische hoek met domeinen bezig waren. Al snel veranderde dit en kwamen vooral mensen uit de verkoop-hoek. Domein zijn big business voor ISPs, dus vaak ging het om de financiele belangen. Ook ging het aantal mensen dat op de vergaderingen kwam niet echt omhoog, ondanks de stijging in het aantal deelnemers.'

Maar hoe verhoog je dan het democratisch gehalte. Niet met de Consumentenbond die met internet nog te onervaren is, terwijl de Internet Society (ISOC) niet breed genoeg is vertegenwoordigd.

Van Beijnum vindt de Amerikaanse situatie niet goed, gezien de snelle uitverkoop van .com namen, vooral vanwege partijen die onder alle toplevels hun naam vastleggen. Hij hoop dat dit met de nieuwe toplevel domeinen waarmee Icann zal komen niet het geval is.

Een weerwoord kwam van ene 'rodeo' die opmerkt dat vooral de internetaanbieders rijk zijn geworden van de domeinnaamaanvragen, maar niet de Stichting. Hij vindt naamverstrekking te commercieel geworden:

'Men onderschat duidelijk dat het internet niet alleen om handel gaat. Het is de kennis en de plezier die men eruit kan halen die het internet zo aantrekkelijk houden en niet het feit dat men niet meer uit de luie stoel hoeft om producten of diensten in ruil voor geld over te nemen. Waarom zou het dan zo extra belangrijk moeten zijn dat bedrijven een bepaalde naam niet meer zouden kunnen voeren op het internet omdat een particulier er al mee vandoor is.'

Daarmee werd de concrete kwestie van de particuliere domeinnamen aangesneden. De meeste deelnemers aan de discussie vinden de regelgeving van de SIDN van te veel bemoeizucht getuigen. Neem de inbreng van Anne Blankert: 'SIDN maakt onderscheid tussen particulieren en bedrijven voor zover ik uit bovenstaande en andere bronnen kan opmaken om 1) tekort aan domeinnamen te voorkomen. Onzin: in de praktijk zijn er *bedrijven* die zich bezig houden met het registreren van zoveel mogelijk bruikbare domeinnamen, voor later gebruik of doorverkoop. Onzin: Het is helemaal niet gezegd dat particulieren zo nodig hun achternamen willen laten registreren;
2) zielige particulieren tegen zichzelf te beschermen ("er is maar 1 jansen.nl") Onzin: Bedrijven zien zich ook dagelijks geconfronteerd met het feit dat anderen eenzelfde domeinnaam al hebben aangevraagd. Bedrijven komen dan vaak met creatieve alternatieven, zouden zielige particulieren minder creatief zijn (famjansen.nl, familiejansen.nl,janjansen.nl enz. enz.)? ;
3) particuliere namen zijn soms ook bedrijfsnamen (fam philips, fam heijn) Onzin: een particulier kan evengoed een zaak voeren als een bedrijf. Sommige beroepsuitoefenaars zijn niet verplicht zich in te schrijven bij de kvk maar hebben wel belang bij een domeinnaam.

Moeten we domeinregistratie dan maar bij de overheid neerleggen, zoals J. Schweitzer bepleit Dat lost niet alles op, antwoordt Hendrik Rood: 'Dit is in Finland gebeurd, tot voor kort duurde het 4 maanden voor je een domeinnaam kreeg toegewezen. Sinds juni 15 dagen, echter bij wijzigingen duurt het nog steeds 4 maanden.' Ene Frank voegt toe dat een uitvoering door de overheid slechts tot traagheid leidt.

Maar je kunt de overheid wel op het SIDN-bestuur laten toezien, terwijl deze in de praktijk de uitvoering blijft leiden. Liever niet, vindt Van Beijnum: 'Als de overheid het beleid gaat bepalen ben je afhankelijk van een paar ambtenaren en de politieke waan van de dag.'

De uitvoering is zo gek nog niet, vergeleken met de VS, vindt Jurriaan Pinkse: 'De angst voor Amerikaanse invloeden is mijns inziens volledig terecht en moeten we ook kost wat kost voorkomen. Ooit heb ik een .com domeinnaam die in bezit was van een Nederlands bedrijf overgenomen en wilde deze via Network Solutions over laten zetten op mijn naam. Dit heeft al met al vier maanden geduurd, een hoop geld gekost.'

Kamiel Janssen noemt de hele discussie maar 'gezeur op oudhollands formaat'. Hij adviseert om gewoon een com-, net- of org-domein aan te vragen. 'Vanaf daar laat je je eigen gewoon doorlinken naar je hostingprovider.'

'Aanvragen van domeinen via tussenpersonen (waarvoor SIDN geen kwaliteitsoordeel geeft) zijn onbetrouwbaar Oorzaak(?): SIDN is georganiseerd door belangengroepen (ISP's, de stichting zelf), de meeste belanghebbenden, de aanvragers, zitten niet in deze groepen en hun belang wordt niet gediend...

Michel van Benten vindt de anderzijds de bemoeizucht te ver gaan: 'Dat het de stichting behaagt om domeinen uit te geven is natuurlijk prachtig, dat we daarom genoegen moeten nemen met onzinnige constructies als 789mijndomein.nl is nog tot daar aan toe, maar dat de stichting vervolgens gaat bepalen waaraan de inhoud moet voldoen (niet commercieel) daar zijn geen woorden voor.'

Anne Blankert trekt een conclusie die ons een helder slot lijkt die aansluit bij het beginpunt: 'Gebruikers van SIDN hebben wel degelijk belang bij een meer algemene controle dan een nep-controle door vrijwillig aanwezige 'deelnemers' (ISP vertegenwoordigers).'

het woord is aan de overheid, en dit wordt dus met berichtgeving vervolgd...

Punt van orde Net als met vergaderingen zijn er altijd mensen die de gekozen orde onjuist vinden, zoals Henk Elegeert in dit geval, bijgestaan met een reactie van Jurriaan Pinkse. Elegeert maant ons:

'Ik hoop dat de discussies hier een goede basis krijgen om ze ook op te kunnen voeren en er een vorm wordt bedacht/gevonden om zichtbaar te maken hoe en wat er over gedacht wordt.
a. om duidelijkheid te hebben wat we precies bespreken/bediscussieren
b. om onnodige discussies te vermijden
c. een handig over- of inzicht te behouden over het onderhavige thema of materie
d. de discussie ook inzichtelijk te kunnen maken voor niet ingewijden
'

Dat is helder uiteengezet, waar wij als redactie mee worstelen, om niet te zeggen: 'mee modderen'. Zo hadden we in netkwesties editie 2 graag over de Digitale Grondrechten willen discussieren naar aanleiding van de uitstekende column van professor Dommering. Maar we vrezen dat dit te veel vergt van de deelnemer qua kennis en tijd voor oriëntatie over de vigerende plannen.

Dank voor uw bijdragen!

(16 november 2000)