Hoezeer zou u hinder ondervinden van een week zonder internet als gevolg van uitval? Welke voorzorgsmaatregelen heeft u getroffen? Is het risico een brede discussie waard? Enkele lezers gaven hun mening.

Henk Elegeert zou zich ernstig gedupeerd voelen:

Ik moet er niet aan denken om een week afgesloten te zitten van mijn bron naar (de) informatie. Tal van discussies die ik in meer of mindere mate volg zouden mij volledig buitenspel plaatsen en een voortgang van een discussie ernstig verstoren.

Onlangs heb ik iets dergelijks meegemaakt. Het betrof hier slechts anderhalve dag. Je loopt niet alleen achterstand op in het lezen, maar ook als je aan de discussie deelneemt. Het duurt een poos voor je weer bij bent.

Maar ook valt te denken aan concurrentievervalsing als een bepaald gedeelte van Nederland zonder internet zou komen te verkeren. Dit staat nog los van de gigantische verliezen die het bedrijfsleven zou lijden tengevolge van het wegvallen van het informatie-transportmiddel.

Veel van de traditionele middelen verdwijnen immers naar de achtergrond en/of worden reeds als dusdanig geschrapt. Enige voorzichtigheid zou hier op zijn plaats zijn. Mogelijk dat er ((inter)nationaal) afspraken moeten worden gemaakt welke middelen behouden blijven en in welke vorm.

Overigens geloof ik niet dat er nooit een discussie zou hebben plaatsgevonden over het telefoonnet. Het was immers destijds een staatsbedrijf en genoot waarschijnlijk op die manier al bescherming.

Iljitsch van Beijnum vindt het wel meevallen:

Het net is niet zo heel erg kwetsbaar. Omdat veel bedrijven een aparte infrastructuur hebben is het buitengewoon onwaarschijnlijk dat alles er tegelijk uit klapt, maar de kans dat er iets niet werkt op een bepaald moment is altijd vrij groot.

Daarnaast worden op het internet slimmere protocollen gebruikt dan bijvoorbeeld binnen het telefoonnet, waardoor het bijna onmogelijk is dat een storing bij één netwerk het hele net in Nederland lam legt.

Zelfs als de Amsterdam Internet Exchange uitvalt heeft dat maar beperkte consequenties omdat het verkeer automatisch omgeleid wordt over eventuele andere verbindingen binnen Nederland en anders via het buitenland.

Het grootste probleem is echter dat het een netwerk van computers is. En op computers draait software, die vaak erg slecht in elkaar zit. Vandaar al dat gedoe met e-mailwormen.

Forse kritiek op digitale kluis

Wat J. de Vegter betreft mag het voorstel voor digitale kluis direct de prullenbak in. Hij trekt de vergelijking met de invoering van SoFi-nummers:

Niet aan beginnen. Wie gelooft wat de bedenkers (en 'de politiek') zeggen over gebruik en toegang moet wel zeer goedgelovig zijn. Ik herinner me nog goed dat bij de invoering van het SoFi-nummer door dezelfde 'politiek' (kabinet en kamer) met stelligheid werd beweerd dat het SoFi-nummer alleen en uitsluitend in het kader van belastingheffing en sociale verzekeringen zou worden gebruikt en dat het nummer buiten die sferen niet zou voorkomen. Intussen staat mijn SoFi-nummer in zowel mijn paspoort als mijn rijbewijs.

Uitgevers en rechten op tijdschrifttitels

Voer voor juristen: een lezer, die om begrijpelijke redenen anoniem wil blijven, legt ons de volgende situatie voor. Netkwesties heeft de echte naam van het tijdschrift en de betreffende domeinnamen vervangen door gefingeerde namen.

Ik ben eindredacteur geweest van een tijdschrift Op Goede Voet. Vorig jaar bleken er te weinig abonnees te zijn om het blad voort te zetten. De uitgever heeft toen de uitgave stop gezet. Omdat wij van mening zijn dat het blad wel degelijk nog een functie heeft voor een bepaalde doelgroep hebben we besloten het blad op internet voort te zetten.

Nu doet zich het probleem voor: kan dat zomaar? Er bestaat geen enkele overeenkomst tussen de uitgever en de toenmalige redactie waarin over de relatie tussen beiden of de rechten iets is vastgelegd. Daar is nooit van gekomen, ook omdat de uitgever niet zo accuraat was op dat punt. De vraag is dan: bestaat er dan iets anders (bijvoorbeeld de jarenlange financiering met winst+verlies) waarop de uitgever zijn rechten zou kunnen baseren?

De naam van het tijdschrift is overigens van de redactie. Na vele omzwervingen zijn we destijds bij de uitgever geland, terwijl het blad al de naam Op Goede Voet voerde. Dat is uit de stukken aantoonbaar. Of is het misschien een soort gewoonterecht dat uitgevers de rechten van de naam van een tijdschrift hebben, wie die dan ook verzonnen heeft?

Stel dat de uitgever stopzetting eist omdat zij vinden dat ze de rechten bezitten, is het dan juridisch gezien wel mogelijk om het blad voort te zetten onder een andere domeinnaam, bijvoorbeeld goedevoeten.nl? We hebben de domeinnaam op-goede-voet.nl kunnen registreren, maar nu we dicht bij de start staan leek het ons toch goed om informatie in te winnen om te voorkomen dat we een claim aan de broek krijgen en het hele project kunnen stop zetten.
(Tussen twee haakjes: de uitgever zelf heeft de naam opgoedevoet.nl vastgelegd. Of de uitgever de naam Op Goede Voet als handelsmerk heeft laten registreren weet ik echter niet.)

Nog een vraag: wie heeft het recht op de oude artikelen in Op Goede Voet? Zijn dat de scribenten? We wilden namelijk een aantal op de site zetten of versturen omdat de inhoud van blijvende waarde is.

Lezers die hier iets zinnigs over kunnen zeggen, kunnen hun reactie kwijt via redactie@netkwesties.nl. Nogmaals: de naam Op Goede Voet is gefingeerd.

(21 juni 2001)