Hij verwacht bovendien een sterke lobby vanuit het bedrijfsleven:

Het huidige protocol, IPv4 was nooit ontworpen voor een van de toepassingen waar altijd over gepraat wordt in voorspellingen over digitale diensten. Ook al verbeteren alle softwaremakers hun codecs nog zo zeer, 'streaming media' van enige kwaliteit via Internet zal bij de huidige stand van de techniek altijd een illusie blijven.

Maar als IPv6-servers bijvoorbeeld voorrang kunnen geven aan media-pakketjes, lijkt het me heel waarschijnlijk dat er vanuit een bepaalde sector een sterke lobby op gang zal komen dat ook werkelijk mogelijk te maken.

Heeft America Online niet ooit heel Time Warner opgekocht? Wil Microsoft niet naar een complete .net-strategie over? Is de grote klacht over het World Wide Web op dit moment niet, dat het zo moeilijk is er geld aan te verdienen?

Van de grootmachten valt te verwachten dat die betaalde diensten willen afzetten tegen een gegarandeerde kwaliteit, en dat het naar hun hand zetten van IPv6 daarbij een middel zal zijn.

En wijst op de complexiteit van dit onderwerp:

Een Task Force van deskundigen is met steun van de Europese Commissie begonnen een actieplan voor de invoering IPv6 op te stellen. Zij nemen daar niet voor niets het hele jaar voor. Sommige kwesties zijn te ingewikkeld om in een paar honderd woorden af te doen.

Iljitsch van Beijnum legt in het kort uit wat end-to-end nu eigenlijk inhoudt en kijkt naar de gevolgen voor de performance van internet:

Ik ben maar eens op zoek gegaan naar de artikelen die Egbert Dommering noemt, want echt duidelijk vond ik zijn verhaal niet. Helaas kon ik het stuk van Eric Huizer niet vinden, maar wel het Economist-artikel:

www.economist.com/displayStory.cfm?Story_ID=539740

Om de discussie nog enigszins begrijpelijk te houden lijkt het me handig om even uit te leggen wat het end-to-end-principe nu eigenlijk is. Het idee is heel eenvoudig: als je wilt dat de communicatie tussen twee systemen betrouwbaar is, dan moet je dat bij de begin- en eindpunten regelen, niet overal onderweg. Voortbordurend op dit principe betekent dat ook dat je je data voordat je het verstuurt comprimeert en versleutelt, in plaats van dit door iedere router onderweg te laten doen. De eindpunten hebben namelijk de beste informatie over wat er moet gebeuren, en het scheelt enorm veel CPU-capaciteit op al die routers onderweg om het zo te doen.

Het mag duidelijk zijn dat alle routers onderweg laten kijken of je wel betaald hebt voor je pakketje een goede manier is om de performance van het hele internet om zeep te helpen. Als men dit echt belangrijk vindt dan zijn daar betere protocollen voor, zoals bijvoorbeeld ATM.

In tegenstelling tot IP gebruikt ATM niet allemaal losse pakketjes die misschien wel, of misschien niet met elkaar te maken hebben, maar één enkele datastroom per gebruiker/applicatie. Je kan dus makkelijk bij het opzetten van zo'n datastroom de gewenste snelheid en het daarbij behorende prijskaartje bepalen.

Het prioriteren van datastromen heeft toch wel zijn voordelen:

Toch zou het zonde zijn alle mogelijkheden om data prioriteiten te geven uit IP te slopen. (Die zitten er namelijk bij IPv4 wel in, maar worden eigenlijk niet gebruikt.)

IP heeft namelijk in tegenstelling tot ATM de mogelijkheid (ook nog nauwelijks gebruikt) van multicast, het versturen van één pakketje naar heel veel mensen tegelijk. Dus je zou het heel goed kunnen gebruiken om efficiënt audio en video uit te zenden.

Mocht je dan over een paar jaar een 8 megabit lijn hebben en video ontvangen met DVD-kwaliteit op 6 megabit, dan is het natuurlijk zonde de overige 2 megabit niet te gebruiken. Als je echter een file gaat downloaden en die komt sneller dan 2 megabit binnen, dan moeten de file en de video "vechten" om de bandbreedte, waarbij de video altijd verliest, want die moet per se binnen een bepaalde tijd op je scherm staan om vloeiend te blijven. Als je dus de video-pakketjes voorrang kan geven kan je toch downloaden en video kijken tegelijk.

Voor eindgebruikers, die nooit de allersnelst mogelijke lijnen zullen hebben, zijn dit soort opties zeker relevant. Diep in het binnenste van de grootste netwerkknooppunten is het inbouwen van deze prioriteringssystemen echter minder verstandig: het is goedkoper om machines te bouwen die zó snel zijn dat alles zonder vertraging doorgelaten wordt dan op ingewikkelde manieren de schaarste te verdelen.

En het privacyprobleem vindt hij wel meevallen:

Bij IPv6 zijn er zoveel adressen, dat het geen enkel probleem is één apparaat er meerdere te geven. Bijvoorbeeld een vast adres voor 'goede bekenden' en een paar wegwerp-adressen om in relatieve anonimiteit het net op te kunnen.

(10 mei 2001)