Natuurlijk ga ik dagelijks een halfuur op de knieën om al rozenkrans biddend boete te doen voor mijn witte bijdrage aan het slavernijverleden. Te meer na het artikel “Seks in de kolonie: die beroemde VOC-mentaliteit was vooral een dirty mind” in NRC deze week, naar een onderzoek en boek van Lizzy van Leeuwen. Die mannen trokken vooral naar de Oost en de West om hun lusten bot te vieren.

Dat mijn voorouders eeuwenlang horige Hollandse landarbeiders waren, zelf een soort slaven, doet er niet toe. Gezien m’n kleur, leeftijd en sekse ben ik hartstikke schuldig volgens grote morele, hedendaagse denkers. Nu wordt het nog erger: boven ons artikel over de schadelijke telefoonverslaving van kinderen staat de term ‘tot slaaf gemaakte’.

Troebele inflatie van termen, maar sta ik er wel achter? Wat het slachtofferschap van kinderen betreft wel misschien, maar voor volwassenen niet. Het is nobel dat koene ridders opstaan om big tech een kopje kleiner te maken, en daarvoor veel geld weten op te halen. Maar we laten ons geheel vrijwillig tot slaaf maken. Met een beetje meer zelfbeheersing maken we big tech veel eenvoudiger een kopje kleiner.

Zelfbeheersing? Mensen als ik zijn verslaafd aan het uiten van meningen, bijvoorbeeld over Zomergasten. Ik had wat langer de tijd om na te denken over het gesprek van collega’s Nasrah Habiballah en Janine Abbring, om te ontdekken waarom dit zo verkeerd liep. Wat resulteerde in het zoveelste meninkje, dat u vooral niet moet lezen.

Lekker gaan buitenspelen…

Peter