Ik weet nog goed dat wij thuis geen computer hadden. Mijn ouders zaten met zijn tweeën tegelijk naar eenzelfde medium te kijken, en wij keken mee. Het was in de tijd dat stoere mannen naar de maan vlogen, het tuinpad van mijn vader werd aangelegd, en de koffie nog pruttelde in de percolator. Je weet wel, zo'n ding waarin het water opborrelt en vervolgens iets zwarter weer terugzakt in de diepte. En als je naar buiten keek, zag je het flikkeren van de televisie van de buren. Ze keken naar hetzelfde programma. Iedereen keek ernaar, want de volgende dag werd het gerecenseerd op het schoolplein. Toen had nog niet iedereen zijn eigen schermpje, communiceerden mensen via absurde volzinnen, was RSI gewoon psychisch en boorden datatypisten nog echte gaten in hun kaartjes. De inefficiëntie van het toen al omslachtig bevonden gepons had een schoonheid die je pas achteraf kunt waarderen en die je nu zelfs in het Oostblok niet meer kunt vinden. Ook daar is de walm van kolenkachels opgetrokken. Ook daar is alles voormalig geworden.

De dingen waren nooit eerder zo snel voormalig. Van je theeservies, je muziekdrager, tot je zoutjes en je stroomleverancier, alles veroudert en verandert waar je bijstaat. Jif heet nu Cif, Windscale heet nu Sellafield, de PTT is het bijna voormalige KPN en alleen het aloude Dreft heet nog gewoon Dreft. Maar het is natuurlijk wel vernieuwd. Het is net als die artiest die in de bloei van zijn carrière het predikaat 'formerly known as' heeft meegekregen. Alsof ieder moment een breuklijn is. Dwars door het heden.

Ik ben bezig een grote site te bouwen - filosofie.nl. Die draait op Open Market-software die onze uitgeverij een half jaar geleden heeft aangeschaft en die nu al zo achterhaald blijkt dat de leverancier geen onderhoudservice meer wenst te bieden. Hij kan het niet, zegt ie. Want de tijd staat niet stil, en het personeel al evenmin. Niemand heeft ooit geklaagd over die oude software, wordt mij verzekerd, want het is en blijft natuurlijk mooi spul, maar ja, zo gaat dat nu eenmaal…. Mijn site is nog niet eens gelanceerd. Vraag me trouwens ook niet wie mijn site bouwt, want ik kan het niet meer bijhouden. Je kan je kont niet keren of de mensen waarmee je zaken doet, hebben alweer een nieuw visitekaartje. Ze schuiven het over de tafel met een blik die doet vermoeden dat ook hun allernieuwste firma snel op zal gaan in een company met een klinkende naam als Solving It For You, A Bit Better of E-speed (ex-Sitewise.com). Bij de hostingpartij is het overigens niet veel anders. De telefoonnummers blijven hetzelfde, de rest is al twee keer voormalig geworden.

Zelf ben ik trouwens ook behoorlijk voormalig. Deze editor formerly known as Erno is echter continu aan een come back bezig. Hij denkt niet meer lineair en is een multimediale homo zappens geworden. Wat dat precies inhoudt, weet ik ook niet, maar het komt erop neer dat ik de chaos in mijn brein probeer te cultiveren. Invallen mogen weer en ze hoeven niet geordend te zijn. Het concept orde is lineair en dus voormalig geworden. Alle ideeën zijn nu welkom. De kunst is om ze op het goede niveau (level) in te passen. Goed, soms is het een tikje vermoeiend, ik geef het toe, maar ik klaag niet. Ik kan niet goed stilzitten en houd van dat creatieve gerotzooi met zoete invallen, initiatieven en veranderingen. En als je het mij vraagt, is verandering vaak verbetering. Het tuinpad van mijn vader hobbelde.

Erno Eskens - 15 november 2001