Toen ik vier was hesen mijn ouders mij in een mijn zondagse kostuumpje (driedelig) en namen me mee naar de fotograaf. Het leverde een plaatje op dat zo absurd is dat ik er nog altijd om kan grinniken.

Een paar jaar geleden heb ik 'em op de site van onze band gezet (www.dem.org). Sindsdien krijg ik regelmatig te horen dat zo'n stropdas me best leuk staat en dat ik zeker wel uit een goed nest kom. Mijn beste vrienden voegen er grappend aan toe dat het snel bergafwaarts is gegaan met Erno Eskens, want hij draagt nu alleen nog maar slobbertruien. Ik houd wel van die zeikerige grappen en heb er dan ook geen spijt van dat ik die foto op het web heb gezet.

Toch zou ik soortgelijke ridicule foto's van mijn kinderen niet snel op mijn site plaatsen. Ik vind dat te link. Een paar jaar geleden dacht ik daar nog anders over. Ik ontwierp een paginaatje over mijn dochter Laura, dat ik iedere maand wou updaten met nieuwe foto's en bijbehorende uitleg.

Misschien kon er ook wel een videootjes op en op termijn zou Laura er zelf wat eerste zinnetjes bij kunnen tikken. Best leuk. De familie zou ervan smullen. Maar een vriend wees me op het gevaar van de enorme opslagcapaciteit van het web.

Internet heeft een te lang geheugen om er zomaar dingen aan toe te vertrouwen. Het vergeet niets. Zelfs pagina's die je allang vernietigd hebt, zijn nog opvraagbaar via het cachegeheugen van Google. Misschien vindt Laura het later niet leuk om door anderen steeds maar weer herinnerd te worden aan haar paarse zonnebril, haar paarse fietsje, haar paarse jurkje en haar paarse sokjes met Jip en Janneke erop.

En stel nu eens dat ze minister-president wordt, of commissaris bij Ahold - iemand zal de Koks en Boonstra's van deze wereld toch moeten opvolgen. Tegen die tijd zal er ongetwijfeld een slimme journalist zijn die ons gezamenlijke cachegeheugen gaat opfrissen.

Voor je het weet staan die leuke kindertekeningen, gelardeerd met haar al even geestige uitspraken over de wereld in zijn algemeenheid en over haarzelf in het bijzonder, op de voorpagina van De Telegraaf, ergens tussen die andere kwaliteitsberichten over de overtolligheid van asielzoekers en het opmerkelijke 'homofiele gedrag' van de ooievaar te Zaltbommel. De Telegraaf kent 365 dagen komkommertijd en dus zijn zulke kinderverhaaltjes van bekende Nederlanders altijd welkom.

Natuurlijk zal iedere lezer roepen: ze was pas 4 toen ze het had over die buitenlandse prins die het land redde met een zoen, en ze was pas 8 toen ze schreef dat de hagelslag van Albert Heijn echt niet te eten is. En dat voorstel over die fusie van Nederland en Vlaanderen - overigens niet eens zo'n slecht plan - deed ze toen ze 12 was, waarschijnlijk omdat ze op dat punt geïndoctrineerd was door haar vader.

Maar toch...

Dat soort uitspraken blijven een vrouw met status ongetwijfeld een ambtstermijn lang achtervolgen. Dus, lieve ouders aller landen, begin er niet aan. Maak die site niet.

Goed, laat ik het maar opbiechten. Ook ik kan het niet laten. Ik heb onlangs een stuk geschreven voor Oudersonline.nl over onze kersverse zoon Bruno. We hebben zijn stamcellen, na lang wikken en wegen, laten opslaan bij een commercieel bedrijf met het oog op de bestrijding van eventuele toekomstige ziekten.

Ik heb getwijfeld of ik dat wel of niet openbaar zou mogen maken, maar vond dat het belang van een maatschappelijke discussie over een dergelijke opslag zwaarder moest wegen dan de mogelijke schending van de privacy van het dondertje.

Toen ik later een paar zinnen uit die webcolumn in NRC aantrof, wist ik dat ik Bruno's persoonlijke geschiedenis voorgoed had gekleurd en dat geen Dreft of Robijn die kleurspoeling er ooit nog uit zou krijgen. Best mogelijk dat hij er, net als ik met die absurde stropdasfoto, niet wakker van zal liggen.

De tijden veranderen. Binnenkort is ieders kindertijd napluis- en naklikbaar, en wellicht zal het overweldigende aanbod aan kindergeschiedenissen de belangstelling voor triviale details uit het al te prille privéverleden doen wegebben. Maar het blijft een risico, al die informatie over baby's, peuters en kleuters.

Buiten dat heeft het ook iets onrechtvaardigs. Mijn vader, die zijn leven lang nuttig werk verrichte voor de samenleving, heeft geen enkele hit als je zijn naam invult op Google. Bruno heeft er al een paar na twee maanden. Ik hoop maar dat hij er later om kan lachen.

Erno Eskens (9 augustus 2001)