Hij beheert 1,4 miljoen bloedsamples. Het gaat om bloed dat via de hielprik is afgenomen bij baby's. Na wat omzwervingen zijn de bloedsamples in zijn bezit gekomen. Hij had nog een kelder leegstaan in een van de gebouwen van zijn werkgever, het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). Sindsdien rekent men hem van alles aan. 'Er worden hier heus geen klonen gekweekt, hoor.'

Op de tafel staan een paar kopjes koffie. De penetrante geur van ontsmette ruimtes, automatisch openslaande deuren en linoleumvloeren verdringen iedere neiging tot genieten. 'U moet uw zaakjes beter regelen', betogen wij. Niet zomaar een systematisch bloedarchief beginnen waar straks mogelijk alle Nederlandse burgers in zullen zitten, zonder dat deze burgers ervan op de hoogte zijn; niet zomaar onderzoek doen op dat bloed zonder dat er een onderzoeksprotocol is; niet zomaar persoonsgegevens en bloedmonsters koppelen.

'Ook dat laatste kunnen wij niet 'zomaar', stelt hij met iets te veel adrenaline. En wij op onze beurt: uit het rapport van de Registratiekamer blijkt anders dat u weldegelijk de NAW-gegevens (naam, adres en woonplaats) bezit van een deel van die 1,4 miljoen bloedmonsters.

'Dat is zo, maar daar gaan wij heel zorgvuldig mee om. Als men wetenschappelijk onderzoek wil verrichten op het bloed en als wij voorzien dat dit persoonsgegevens genereert, dan vragen wij altijd vooraf toestemming aan de betreffende ouders.'

En dan verschijnt er dat lachje op zijn gezicht. 'Nee, dat doen wij heel wat beter dan jullie. Want jullie gaan pas slordig om met privacy.'

Hij wacht tot wij onze wenkbrauwen in voldoende mate omhoog hebben getrokken. Die site van jullie, dat www.come.to/hielprik-ding, dat heeft zo'n tellertje. Dat is pas een schending van de privacy! Als je erop klikt, krijg je vrij precies te zien wie jullie site heeft bezocht. Frisse boel, hoor.'

Maar, pruttel ik nog voorzichtig tegen, je kunt alleen zien vanaf welke server het bezoek afkomstig is. Hij leunt een beetje achterover. 'Alsof dat niets zegt! Dan staat er www.rivm.nl in de statistieken. Iedereen weet dan toch dat ik of een van mijn collega's bij jullie heeft gekeken.'

En als je dan niet reageert op de inhoud, ben je haast medeverantwoordelijk, vul ik zijn argument aan.

Ik had er nog nooit bij stilgestaan, maar hij heeft een punt. Nog dezelfde avond surf ik langs wat bekende sites over privacy. Zelfs privacykenner Karin Spaink blijkt op haar site een Nedstatteller te hebben. Na enig dubben besluit ik die onschuldige Nedstatteller van ons de nek om te draaien. We hebben nu zo'n gratis teller van Quarp die onzichtbaar is voor bezoekers. In de statistieken, die alleen voor ons toegankelijk zijn, ben ik onze man van www.rivm.nl overigens niet meer tegengekomen. Misschien durft hij niet meer.

Erno Eskens