Om dit te doen, worden steeds meer apparaten en programma's
ontworpen die 'digitaal rechtenbeheer' mogelijk maken. De
producent kan dan bij een werk aangeven welke rechten de
gebruiker heeft, zoals het mogen afspelen, het kunnen kopiėren
of het kunnen verspreiden van het werk. Het systeem dwingt
deze rechten af en weigert dus simpelweg een werk te kopiėren
als de gebruiker hiervoor geen rechten heeft gekregen.
De rechten van de producent en van de gebruiker zijn echter
niet technisch, maar juridisch en ethisch. Immers, wie andermans
werk kan kopiėren maar dat niet doet op grond van de regels,
heeft het ethisch besef dat dit niet hoort. Wie het
werk echter niet kan kopiėren, staat verder niet stil bij
de redenen daarvoor en beseft dan ook niet waarom
dit niet kan.
Door rechten enkel technisch af te dwingen, ontstaat bij
gebruikers een verwachtingspatroon waarbij geldt: 'Wat ik
niet mag kopiėren, kan niet worden gekopieerd. Dus wat ik
wel kan kopiėren, mag ik ook kopiėren'.
Oftewel, wie de beveiliging van DVD weet te kraken, mag
DVD's kopiėren en verspreiden. Dit is natuurlijk een uitdaging
voor iedereen met enige technische kennis, en het is dan
ook niet verwonderlijk dat zowat elke kopieerbeveiliging
binnen zeer korte tijd gekraakt is en de kraak publiekelijk
verspreid wordt via Internet.
De reactie van de producenten hierop is het aanpakken
van de verspreiders van de kraak, en het lobbyen voor wetgeving
die kraken verbiedt. Dit maakt de uitdaging alleen maar
spannender: je moet nu niet alleen het systeem kraken, maar
ook nog eens verborgen blijven. Die keuze van de producenten
lijkt mij dus geen oplossing voor het probleem.
Waar het om gaat, is dat technische systemen weliswaar
de rechten kunnen afdwingen, maar niet mensen kunnen leren
waarom deze rechten worden afgedwongen, oftewel waarom
je niet andermans werk mag kopiėren. Zolang dat ethische
besef niet doordringt, zal er worden gekopieerd en zullen
er beveiligingen worden gekraakt.
Arnoud
Engelfriet
